Në një vepër të re video-arti, Isaac Julien sjell një eksperiencë vizuale të mbingarkuar, poetike dhe qëllimisht të ekzagjeruar, ku filozofia, shkenca dhe fantashkenca bashkohen në një reflektim mbi lidhjet njerëzore dhe ndryshimin e vazhdueshëm.
Shfaqur në ambientin historik të “Cosmic House”, një shtëpi e ndërtuar sipas ideve postmoderniste të Charles Jencks dhe Maggie Keswick, filmi vendoset mes një hapësire që vetë synon të përfaqësojë rendin kozmik në formë arkitekturore. Në këtë kontekst, vepra e Julien-it duket si një shtresim i ri mbi një hapësirë tashmë të ngarkuar simbolikisht.
Filmi 25-minutësh, i shfaqur në një ekran të vetëm mes pasqyrave të shumta, sjell aktoret Sheila Atim dhe Gwendoline Christie në rolet e figurave pothuajse hyjnore të një universi futurist. Ato lëvizin mes ambienteve të ndryshme — nga një pallat i Rilindjes, në një shtëpi moderne prej xhami, e deri te vetë “Cosmic House” — ndërsa diskutojnë për fundin e botës, kohën dhe natyrën e Zotit.
Në këtë rrëfim vizual shfaqen edhe krijesa hibride si “yll deti kibernetik”, anije kozmike dhe peizazhe të mbushura me elemente biologjike dhe teknologjike, duke krijuar një botë ku kufijtë mes natyrës dhe teknologjisë zhduken gradualisht.
Një film i ndërtuar mbi ide dhe tekste
Skenari i filmit ndërtohet mbi fragmente tekstesh të ndryshme, ku një vend të rëndësishëm zë romani “Parable of the Sower” i Octavia E. Butler. Vepra e Butler-it, e vendosur në një të ardhme distopike, shërben si bazë për reflektimin mbi ndryshimin, besimin dhe transformimin e vazhdueshëm të realitetit.
Në qendër të këtij mendimi qëndron ideja se asgjë nuk është statike: gjithçka është në lëvizje dhe në transformim të pandërprerë. Kjo përkthehet në film si një poezi vizuale që lidh filozofinë me imazhin.
Mes ideve të mëdha dhe rrezikut të teprimit
Filmi lëviz në një vijë të hollë mes mendimit filozofik dhe teprimit estetik. Referencat e shumta – nga mitologjia te teoria ekologjike dhe literatura – krijojnë një përvojë të dendur intelektuale, e cila mund të jetë sfiduese për shikuesin.
Në varësi të kontekstit të shfaqjes, reagimi ndaj veprës ndryshon: në një galeri moderne ajo mund të duket e stërmadhe dhe intensive, ndërsa në hapësirën më intime dhe konceptuale të “Cosmic House” fiton një harmoni më të natyrshme me ambientin.
Identiteti si diçka në lëvizje
Një nga idetë qendrore të filmit është refuzimi i identitetit si kategori e ngurtë. Personazhet transformohen vazhdimisht — nga figura njerëzore në forma hibride si kafshë apo dronë — duke sugjeruar se çdo formë jete dhe çdo vetëdije është pjesë e një rrjeti më të madh të ndërlidhjes.
Ky koncept lidhet me idenë se ndarja mes “ne” dhe “tjetrit” është artificiale, dhe se gjithçka në univers është e lidhur.
Një mesazh ekologjik dhe filozofik
Në thelb, vepra ngre një pyetje të thjeshtë, por thelbësore: nëse e kuptojmë se jemi të lidhur me gjithçka që na rrethon, a do të silleshim ndryshe me botën?
Në këtë kuptim, filmi i Julien-it bëhet edhe një reflektim mbi krizën ekologjike dhe nevojën për forma të reja bashkëjetese, duke u afruar me idetë e filozofëve si Donna Haraway, e cila thekson rëndësinë e pranimit të ndryshimit dhe bashkëjetesës me pasigurinë e kohës moderne.
Një vepër për bashkëkohësinë
Edhe pse i ndërtuar mbi një gjuhë artistike komplekse dhe ndonjëherë të tepruar, filmi përfundon me një mesazh të qartë: bota po ndryshon dhe nuk ka kthim pas.
Në këtë realitet të ri, theksohet nevoja për bashkëjetesë, mirëkuptim dhe pranimin e faktit se identitetet, kufijtë dhe mënyrat e të menduarit janë në transformim të vazhdueshëm. /GazetaExpress/
The post Isaac Julien: Kozmos, identitet dhe një film që sfidon kufijtë e realitetit appeared first on Gazeta Express.