Kujtimi im i parë nga leximi
Libri i parë që mbaj mend është “The Little Engine That Could”. Mamaja ma lexonte në mbrëmje dhe një ditë arrita ta lexoja vetë. E lexoja vazhdimisht në shtrat, historinë e një treni të vogël e të guximshëm që arrin të kalojë malin, ndërsa trenat më të mëdhenj refuzojnë. Ajo ndjesi nuk e humbi kurrë magjinë. Duhet të kem qenë rreth katër vjeçe.
Libri im i preferuar në fëmijëri
Isha shumë e dhënë pas Judy Blume. E adhuroja. Libri im më i dashur, ai që për herë të parë më bëri të mendoja për të shkruar, ishte “It’s Not the End of the World”. Është rrëfyer në vetën e parë, gjë që për mua ishte një zbulim, me zërin e një vajze 12-vjeçare, prindërit e së cilës po divorcohen.
Dialogu është i mprehtë dhe plot humor. Për mua ishte e kundërta e kalimit në një botë fantazie: Blume më ndihmoi të kuptoja që në moshën nëntëvjeçare se drama, çmenduria, humori dhe kuptimi janë pikërisht këtu, në jetën e përditshme.
Libri që më ndryshoi si adoleshente
Kur isha 14 ose 15 vjeçe, lexova “Winesburg, Ohio” të Sherwood Anderson për një orë mësimi në shkollë të mesme. Ashtu si George Willard, edhe unë jetoja në një qytet të vogël dhe isha vëzhguese. Si ai, shihja shumë sjellje të çuditshme dhe doja të largohesha.
Mendoj se ky libër e forcoi dëshirën time për t’u bërë shkrimtare. Më bëri të ndihesha se kjo nuk ishte një dëshirë e çuditshme. Dhe vetë mënyra e të shkruarit në atë libër ma shtoi edhe më shumë dëshirën për ta bërë këtë.
Shkrimtaret që më ndryshuan mënyrën e të menduarit
Shkova në studime pasuniversitare për shkrim krijues pasi kisha shkruar shumë tregime të shkurtra, minimaliste dhe me një zë të fortë. Sapo mbërrita atje, ndodhën dy gjëra: njoha miken time të dashur Laura McNeal dhe lexova për herë të parë Virginia Woolf.
Shkrimi i të dyja këtyre grave ndryshoi edhe timin. Më parë kisha qenë duke rrëshqitur vetëm në sipërfaqe. Nga ai program dola si një shkrimtare krejt tjetër.
Libri që më bëri të doja të bëhesha shkrimtare
Duhet të kthehem sërish te “It’s Not the End of the World” i Judy Blume. E mbaj mend shumë qartë veten në krevatin tim tek lexoja atë libër dhe vendosja se do të bëhesha shkrimtare.
Mendoja se do të shkruaja për fëmijë, libra tamam si të saj. Ende më habit fakti që nuk ndodhi kështu dhe që nuk kam shkruar ende asnjë libër për fëmijë.
Autorja te e cila u riktheva
Më caktuan të lexoja “Pride and Prejudice” gjatë verës kur isha 16 vjeçe dhe e urreva. Nuk arrita të kaloja as 20 faqet e para.
E mora sërish në dorë kur isha zemërthyer, ndoshta sepse doja të ndihesha edhe më keq, por ishte një zbulim. Tani i kam lexuar të gjithë librat e Jane Austen shumë herë. U rikthehem gjithmonë, sidomos “Persuasion” dhe “Pride and Prejudice”.
Libri që rilexoj
“The Sound and the Fury” nga William Faulkner është një tjetër libër që nuk e vlerësova në shkollë të mesme, por të cilit i jam rikthyer disa herë gjatë jetës. Sa herë e lexoj, gjej diçka më shumë.
Zërat, bukuria dhe eksplorimi i gjuhës, thellësia e konflikteve familjare, përballja me racën, sëmundjen mendore dhe trashëgiminë e Jugut amerikan. Shumë nga historia amerikane, e shkuara dhe e ardhmja, mund të gjenden në atë libër të botuar në vitin 1929.
Libri që nuk do ta lexoja më kurrë
Mos më bëni ta them. “The Thorn Birds” nga Colleen McCullough. Sa shumë më kishte rrëmbyer ai libër kur isha adoleshente. Por mendoj se është më mirë që ajo sagë për një prift që bie në dashuri me një vajzë të vogël të mbetet e mjegullt në kujtesën time.
Libri që zbulova më vonë në jetë
“The Summer Book” i Tove Jansson më ishte rekomanduar prej vitesh dhe më në fund e lexova verën e kaluar. Tani jam bërë edhe unë një prej atyre që ua rekomandojnë të tjerëve.
Janë 166 faqe të mrekullueshme. Nuk kam lexuar kurrë një libër që e kap kaq plotësisht ndjesinë e të qenit gjallë, të qenit krejtësisht e hapur ndaj jetës.
Librat që po lexoj aktualisht
Zakonisht lexoj disa gjëra njëkohësisht. Kam qenë duke ecur ngadalë me “A Dance to the Music of Time” të Anthony Powell, i cili tani po bëhet shumë interesant, pasi ka nisur lufta.
Po lexoj gjithashtu “Stone Yard Devotional” nga Charlotte Wood, “Small Town Girls” nga Jayne Anne Phillips dhe, për kërkime për një libër të ri, “The Dark Side of Camelot” nga Seymour Hersh, “The Devil’s Chessboard” nga David Talbot dhe “The Feminine Mystique” nga Betty Friedan, i cili po më trondit mendjen.
Libri im i rehatisë
“I Capture the Castle” nga Dodie Smith: një roman i nënvlerësuar, por me një kënaqësi të pastër leximi. /GazetaExpress/
The post Lily King: Librat që më formuan appeared first on Gazeta Express.