Filmi The Hours i regjisorit Stephen Daldry mbetet një nga portretizimet më të fuqishme të identitetit dhe seksualitetit queer në kinemanë moderne, përtej famës që mori për çmimin Oscar të Nicole Kidman.
I bazuar në romanin fitues të Pulitzer-it The Hours nga Michael Cunningham, i frymëzuar nga Mrs Dalloway i Virginia Woolf, filmi ndjek jetën e tre grave në periudha të ndryshme kohore.
Woolf, e zhytur në shkrimin e romanit të saj dhe në depresion të thellë; Laura Brown, një amvise e pasluftës që përballet me zbrazëti të brendshme; dhe Clarissa Vaughan, një grua moderne në Nju Jork që kujdeset për ish-partnerin e saj të sëmurë me AIDS.
Megjithëse të ndara në kohë, historitë e tyre ndërthuren për të treguar se, pavarësisht ndryshimeve shoqërore, shumë gra vazhdojnë të përballen me pritshmëritë kufizuese të një shoqërie patriarkale dhe heteronormative.
Filmi u bë veçanërisht i njohur për transformimin fizik të Kidman-it në rolin e Woolf, përfshirë hundën protetike që u kthye në simbol të interpretimit të saj të vlerësuar me Oscar.
Por reduktimi i filmit në një “rol për çmime” është i padrejtë ndaj thellësisë emocionale që ai ofron.
Kidman sjell një portret të ndjeshëm dhe kompleks të Woolf, duke ndërthurur dhimbjen, inteligjencën dhe tensionin e brendshëm. Ndërkohë, Julianne Moore dhe Meryl Streep japin disa nga performancat më të mira të karrierës së tyre, duke portretizuar gra në prag të një krize emocionale.
Filmi u vlerësua edhe për kastin mbështetës dhe muzikën e Philip Glass, por ishte komuniteti queer ai që e përqafoi më fort, falë mënyrës së ndjeshme dhe të sinqertë me të cilën trajton identitetin dhe dëshirën.
“The Hours” eksploron se si zbulimi i vetvetes mund të jetë njëkohësisht çlirimtar dhe tronditës. Për secilën protagoniste, përballja me ndjenjat e saj sfidon jetën që ka ndërtuar dhe hap mundësinë e një realiteti tjetër.
Edhe struktura narrative e filmit, jo-lineare dhe e frymëzuar nga stili i Woolf, sfidon mënyrat tradicionale të rrëfimit, duke reflektuar vetë natyrën e përvojës queer – komplekse, e ndërthurur dhe jashtë kornizave të zakonshme.
Në fund, “The Hours” nuk është thjesht një film i vlerësuar me çmime, por një vepër që vazhdon të rezonojë si një klasik emocional dhe kulturor. /GazetaExpress/